Ik heb lange tijd gewezen naar openheid als dat wat we zijn. Dat grenzeloze waarin alles verschijnt. Zonder centrum. Zonder iemand die het draagt. En ergens klopt dat ook. Maar gaandeweg begon iets anders zichtbaar te worden. Dat er geen grens is tussen die openheid en wat verschijnt. Niet tussen stilte en geluid. Niet tussen ruimte en beweging. Niet tussen wat ik ben en het leven dat zich hier laat zien. Alsof er eerst nog een subtiele afstand zat. Alsof openheid iets was waar je naar terug...

Soms deel ik iets dat vanzelf opkomt en wat voor mij gewoon klopt om te delen. Vanuit het verlangen om open en transparant te zijn. Een gevoel, een inzicht, een beweging van binnenuit. Gewoon omdat het waar voelt om het uit te spreken. En soms reageert de ander dan met woorden als: misschien is dit van de mind. Of: dit is van het ego. Of: het komt uit oude pijn. Soms wordt er gesproken over een bepaalde trilling die meekomt. Of er wordt gevraagd of het wel oprecht is, of het wel zuiver is. Of...

Ik loop over een bospad. Kinderen lachen ergens verderop. Vogels bewegen door de takken. In de verte blaft een hond. Mijn schoen zakt even weg in de modder wanneer ik over een boomstam stap. Dan verschijnt er een gedachte aan hem. Een zachte beweging van gemis. Het bospad blijft hetzelfde. De vogels zingen gewoon door. Een adem komt. Een adem gaat. Het ene moment kindergelach. Het volgende moment een herinnering. En het pad loopt verder.