The Innerworkcoach

​​

Mijn weg

Mijn eigen weg ging door diepe zelfafwijzing en het gevoel nergens werkelijk welkom te zijn. Al jong voelde ik scherp aan wanneer woorden en gedrag niet klopten met wat voelbaar was. Dat wat ik buiten mezelf waarnam, keerde zich gaandeweg naar binnen. Overtuigingen als ik ben te veel, ik hoor hier niet en er is iets mis met mij werden mijn werkelijkheid. In mijn tienerjaren raakte ik verstrikt in destructieve patronen, depressie en een eetstoornis. Er waren periodes waarin ik niet meer wilde leven.

​

En toch bleef er iets aanwezig. Geen kracht, geen optimisme, maar een stille waarneming die niet meeging in de verhalen. Iets dat keek. Dat bleef. Dat me beschermde tegen te ver gaan.

​

Op mijn achttiende werd in één helder moment zichtbaar dat mijn gedachten over mezelf niet de waarheid waren. Dat ik ze niet hóéfde te geloven. Onder alles bleek een open ruimte aanwezig die nooit beschadigd was. Dat inzicht bracht geen afstand tot mijn menselijkheid, maar juist meer nabijheid. Het was geen ontsnapping uit het leven, maar een uitnodiging om het vollediger te bewonen.

​

Wat mij vandaag draagt

Wat mij vandaag draagt, is geen vast weten, geen spiritueel eindpunt en geen idee van verlichting. Het is de bereidheid om niet te hoeven weten. Om aanwezig te zijn bij wat zich nu laat zien, ook wanneer dat verwarring, verdriet of onzekerheid is. In die openheid werd duidelijk dat niets in mij weggewerkt of geheeld hoeft te worden. Niet de pijn, niet de patronen en ook niet het vuur. Alles wat verschijnt, wordt al gedragen.

 

Mijn manier van begeleiden

In mijn begeleiding werken we niet vanuit een stappenplan of een doel waar je moet komen. We volgen wat zich aandient in het moment. Dat kan gaan over relaties, grenzen, richting, vermoeidheid, onrust, leegte of verlangen. Alles wat in jouw leven speelt, mag er zijn.

​​

Vaak wordt gedacht dat er twee wegen zijn: een psychologische weg waarin gewerkt wordt met overtuigingen, emoties en patronen, en een directe weg waarin wordt gewezen naar openheid, aanwezigheid of non-dualiteit. In mijn ervaring zijn dit geen gescheiden paden. Het psychologische laat zien wat je bent gaan geloven over jezelf. De directe weg laat zien dat je daar nooit door bepaald bent geweest. Samen wijzen ze terug naar dezelfde bedding: de openheid waarin alles verschijnt.

​

Wanneer dit wordt herkend, hoeven gevoelens en overtuigingen niet meer opgelost of bestreden te worden. Ze worden ontmoet. En juist daarin laten ze vaak iets anders zien dan gedacht: zachtheid, helderheid, kracht, liefde of levendigheid. Niet als kwaliteiten die ontwikkeld moeten worden, maar als natuurlijke uitdrukkingen van wat al aanwezig is.

​

Vuur en belichaming

Deze weg is voor mij geen terugtrekken uit het leven. Waarheid wil niet alleen gezien worden, maar ook geleefd en belichaamd. Wanneer het niet-weten wordt toegelaten, ontstaat vaak beweging. Soms als rust, soms als vuur. Als spreken, creëren, begrenzen of kiezen wat klopt. In mijn begeleiding is er ruimte voor stilte én voor expressie. Voor rust én voor beweging. Voor niet-weten én voor het volgen van wat zich van binnenuit wil leven.

​

Wat je hier niet vindt

Wat je hier niet vindt, zijn pasklare antwoorden, methodes om jezelf te verbeteren of beloftes dat het leven makkelijker wordt. Wat je wel vindt, is een open en eerlijke bedding waarin niets uitgesloten hoeft te worden. Waar je jezelf niet hoeft te fixen, maar ook niet hoeft te verdoven. Waar je kunt onderzoeken wat waar is voor jou, zonder dat iemand anders dat voor je invult.

​

Dan valt er iets weg.

En blijft over wat zich nu wil laten leven.

​

Liefdevolle groet,

​

Susanne Bouwmeester