Van zuiverheid naar echtheid

Ik heb lange tijd gewezen naar openheid als dat wat we zijn. Dat grenzeloze waarin alles verschijnt. Zonder centrum. Zonder iemand die het draagt.

En ergens klopt dat ook.

Maar gaandeweg begon iets anders zichtbaar te worden. Dat er geen grens is tussen die openheid en wat verschijnt. Niet tussen stilte en geluid. Niet tussen ruimte en beweging. Niet tussen wat ik ben en het leven dat zich hier laat zien.

Alsof er eerst nog een subtiele afstand zat. Alsof openheid iets was waar je naar terug kon keren en het leven iets dat daarin verscheen.

Maar die scheiding blijkt er niet te zijn. Wat verschijnt staat er niet tegenover. Het is er niet los van. Het is niet iets wat eerst moet veranderen om waar te zijn.

Het is datzelfde.

En daarmee valt ook iets anders weg.

Het idee dat er iets zuiverder zou zijn dan iets anders. Dat sommige ervaringen dichter bij waarheid liggen dan andere. Dat stilte echter is dan onrust. Dat openheid echter is dan menselijkheid.

Daar ontstaat een subtiele vorm van afscheiding. Niet grof, maar verfijnd. In hoe er gekeken wordt. In wat er gedeeld wordt. In de neiging om eerst te voelen of iets wel klopt voordat het uitgesproken mag worden.

Alsof het leven zich eerst moet bewijzen.

En precies daar verdwijnt iets van de echtheid. Niet omdat er meer verschijnt, maar omdat er iets niet meer volledig mee mag doen.

Langzaam begon dat te verschuiven. Niet door beter te kijken of zuiverder te worden, maar door te zien dat ook dit onderdeel is van wat verschijnt. Dat ook de neiging om te verfijnen, te controleren of te begrijpen niet buiten het geheel valt.

En in dat zien valt er een meetlat weg.

Niet omdat alles ineens goed voelt, maar omdat niets meer wordt buitengesloten.

Zachtheid en onrust. Helderheid en verwarring. Liefde en het verlangen om gezien te worden.

Niet als tegenpolen, maar als verschillende vormen waarin hetzelfde zich laat zien.

En daarin is er niets meer dat anders moet worden. Geen plek waar je naartoe hoeft. Geen plek waar je van weg hoeft.

Van zuiverheid naar echtheid.

En in die echtheid blijkt er geen grens te zijn. Niet tussen jou en wat verschijnt. Niet tussen openheid en het leven.

Alleen dit.

Dit leven.

Zoals het zich aandient.