The Innerworkcoach

Soms ontstaat er een moment waarop iets in mij uitgesproken wil worden. Geen plan, geen strategie. Gewoon een gevoel dat al een tijd in mij leeft en zich op een gegeven moment in woorden laat zien. Misschien zeg ik dat ik me soms alleen voel in het contact, of dat iets me heeft geraakt in hoe we net met elkaar spraken. Het is geen verwijt. Meer een poging om iets echts te delen. Maar in plaats van dat de ander even stil wordt bij wat ik zeg, komt er een reactie. Er volgt een

We willen zo graag blijven. Maar vaak vertrekken we, of sluiten we ons af. Niet letterlijk. Niet zichtbaar. Maar innerlijk. Het begint klein. Een blik, een opmerking, een subtiele verschuiving in een gesprek. Iets in jou voelt het: een lichte samentrekking, een verkramping. Je hart sluit zich een fractie, je mond glimlacht misschien iets te snel, je ogen kijken net iets langer weg. En diep vanbinnen weet je: hier verlies ik mezelf weer. Soms verschijnt er een fluistering van

Soms is er iets voelbaar in je leven dat je liever niet wilt aanraken. Alsof er een roze olifant in de kamer staat waar je netjes omheen loopt. Het kan spanning zijn, een grens die je niet durft uit te spreken, een verlangen dat je wegstopt of een probleem dat zo groot voelt dat je niet eens weet waar je zou moeten beginnen. Hoe langer je het negeert, hoe groter het lijkt te worden. Als je dit vaker hebt meegemaakt kan er verwarring ontstaan. Misschien een gevoel van hopeloos