The Innerworkcoach

Ik loop over een bospad. Kinderen lachen ergens verderop. Vogels bewegen door de takken. In de verte blaft een hond. Mijn schoen zakt even weg in de modder wanneer ik over een boomstam stap. Dan verschijnt er een gedachte aan hem. Een zachte beweging van gemis. Het bospad blijft hetzelfde. De vogels zingen gewoon door. Een adem komt. Een adem gaat. Het ene moment kindergelach. Het volgende moment een herinnering. En het pad loopt verder.

Toen ik me voor het eerst begon te verdiepen in spiritualiteit voelde dat als een enorme opening. Het gaf woorden aan iets wat ik ergens al wist: dat er meer is dan het verhaal dat we over onszelf vertellen. Dat gedachten niet zijn wie we zijn. Dat bewustzijn ruimer is dan de patronen waarin we soms vastlopen. Zelfonderzoek voelde als een bevrijding. Het hielp me om te zien waar ik nog vasthield aan overtuigingen over mezelf die allang niet meer klopten. Het bracht ruimte op

Misschien herken je het. Er zijn momenten waarop je diep voelt dat je thuiskomt bij jezelf. Een rust die niets nodig heeft, een openheid waarin alles vanzelf gedragen wordt. Maar er zijn ook die andere momenten. Je hoofd raast, je hart bonst, gevoelens overspoelen je of je belandt in een situatie die schuurt en pijn doet. Het kan dan lijken alsof je verwijderd raakt van jezelf, alsof je eerst voorbij de ruis moet om weer terug te keren naar stilte. Maar wat als die ruis zelf

Misschien herken je het. Momenten waarop je je warm en open voelt, alsof liefde vanzelf stroomt. En ook de momenten waarop er angst is, boosheid of een gevoel van afsluiten. Het kan dan lijken alsof er twee verschillende krachten in je leven werkzaam zijn: een deel dat open is en een deel dat zich terugtrekt. In spirituele taal wordt dat vaak zo beschreven. Liefde tegenover angst. Ego tegenover je ware Zelf. De mind tegenover bewustzijn. Maar wat als die scheiding eigenlijk h

Wanneer mijn moeder zegt dat ze zich zorgen maakt over mijn kinderen, lijkt het op het eerste gezicht iets liefs. Zorgzaamheid. Liefde. Maar ergens wringt het. Iets schuurt diep vanbinnen. Want wat ik werkelijk hoor is niet: ik hou van ze. Wat ik hoor is: je doet het niet goed. Wat daaronder ligt is niet alleen irritatie of verzet, maar iets veel diepers. Een oud en doordringend gevoel van schuld. Alsof alle problemen die mijn kinderen ervaren uiteindelijk mijn verantwoordeli

We willen zo graag blijven. Maar vaak vertrekken we, of sluiten we ons af. Niet letterlijk. Niet zichtbaar. Maar innerlijk. Het begint klein. Een blik, een opmerking, een subtiele verschuiving in een gesprek. Iets in jou voelt het: een lichte samentrekking, een verkramping. Je hart sluit zich een fractie, je mond glimlacht misschien iets te snel, je ogen kijken net iets langer weg. En diep vanbinnen weet je: hier verlies ik mezelf weer. Soms verschijnt er een fluistering van

Soms is er iets voelbaar in je leven dat je liever niet wilt aanraken. Alsof er een roze olifant in de kamer staat waar je netjes omheen loopt. Het kan spanning zijn, een grens die je niet durft uit te spreken, een verlangen dat je wegstopt of een probleem dat zo groot voelt dat je niet eens weet waar je zou moeten beginnen. Hoe langer je het negeert, hoe groter het lijkt te worden. Als je dit vaker hebt meegemaakt kan er verwarring ontstaan. Misschien een gevoel van hopeloos

Daar sta je. Aan de rand van de oceaan. Je voelt de roep van vrijheid, van rust, van iets groters dan jezelf. Je wilt erin, je wilt je laten dragen, eindelijk ophouden met vechten. Maar iets houdt je tegen. Je kijkt naar de oceaan en ziet niet alleen water. Je ziet de angsten die je erop hebt geprojecteerd. De verhalen over controle verliezen, over verdrinken, over verdwijnen. De overtuiging dat je eerst iets moet begrijpen, eerst iets moet overwinnen voordat je écht vrij kun

Vrijheid is niet iets dat je bereikt. Ze wordt zichtbaar wanneer je stopt met vechten tegen wat er is. Niet als een staat die je moet bereiken, maar als een ruimte die er altijd al is. Vrede ligt niet in de wereld zoals we die proberen te vormen. Niet in het gelijk, het verbeteren, het oplossen. Maar in het herkennen van wat eraan voorafgaat. Wat stil blijft, ook als alles in beweging is. Hoeveel zou er veranderen als we dit werkelijk herkenden? Als we collectief durfden te z

Over angst, ego en herkenning van je ware natuur Soms denken we dat we moeten kiezen. Tussen angst en liefde. Tussen goed en fout. Tussen wie we wel of niet zouden moeten zijn. Bewust worden van die beweging kan waardevol zijn op het pad van groei en innerlijke helderheid. Het helpt ons zien wanneer we luisteren naar stemmen van tekort, oordeel of afgescheidenheid. Maar wat als zelfs de vergissing welkom is? Wat als niets uitgesloten hoeft te worden om te herinneren wie we we

Een stille uitnodiging om te herkennen wat nooit verdwenen is In lijden lijkt het alsof we de verbinding met onze ware aard verliezen. We ervaren pijn, schuld, schaamte en onvrijheid in onszelf. Tegelijk zien we lijden in de wereld om ons heen: tekorten, onrecht, afgescheidenheid. Vaak ontstaat er verzet. Tegen wat we voelen in onszelf en tegen wat we zien in de wereld. Alsof het er niet zou mogen zijn. Maar wanneer we stil blijven en dieper kijken, zonder oordeel en zonder v

Non-dualiteit is geen filosofie. Het is geen spirituele stroming en ook geen techniek om je beter te voelen. Het is iets veel eenvoudiger en tegelijk veel dieper dan dat. Het wijst naar een herkenning: dat het gevoel van een afgescheiden ik, van alleen te zijn, misschien nooit de hele waarheid was. Meestal leven we vanuit de overtuiging dat er een ik is dat tegenover een wereld staat. Een binnen en een buiten. Een zelf dat ervaringen heeft. Een denker die denkt. Een voeler di