The Innerworkcoach

Toen ik me voor het eerst begon te verdiepen in spiritualiteit voelde dat als een enorme opening. Het gaf woorden aan iets wat ik ergens al wist: dat er meer is dan het verhaal dat we over onszelf vertellen. Dat gedachten niet zijn wie we zijn. Dat bewustzijn ruimer is dan de patronen waarin we soms vastlopen. Zelfonderzoek voelde als een bevrijding. Het hielp me om te zien waar ik nog vasthield aan overtuigingen over mezelf die allang niet meer klopten. Het bracht ruimte op

Misschien herken je het. Er zijn momenten waarop je diep voelt dat je thuiskomt bij jezelf. Een rust die niets nodig heeft, een openheid waarin alles vanzelf gedragen wordt. Maar er zijn ook die andere momenten. Je hoofd raast, je hart bonst, gevoelens overspoelen je of je belandt in een situatie die schuurt en pijn doet. Het kan dan lijken alsof je verwijderd raakt van jezelf, alsof je eerst voorbij de ruis moet om weer terug te keren naar stilte. Maar wat als die ruis zelf

Wanneer mijn moeder zegt dat ze zich zorgen maakt over mijn kinderen, lijkt het op het eerste gezicht iets liefs. Zorgzaamheid. Liefde. Maar ergens wringt het. Iets schuurt diep vanbinnen. Want wat ik werkelijk hoor is niet: ik hou van ze. Wat ik hoor is: je doet het niet goed. Wat daaronder ligt is niet alleen irritatie of verzet, maar iets veel diepers. Een oud en doordringend gevoel van schuld. Alsof alle problemen die mijn kinderen ervaren uiteindelijk mijn verantwoordeli