The Innerworkcoach

Met heel mijn hart had ik je een jeugd gegund zonder pijn. Een jeugd waarin ik al mijn oude lasten al had losgelaten, zodat jij niets van mij hoefde mee te dragen. Waarin ik je alleen maar hoefde te zien, precies zoals je bent. Waarin ik je kon voorleven hoe het is om je eigen leven te leven, vrij en open, verbonden met wie je werkelijk bent. En soms lukte dat ook. Soms voelde ik die ruimte, die liefde zonder voorwaarden. Soms kon ik echt luisteren, was ik zacht, aanwezig en

Veel ouders dragen een stille angst met zich mee: dat ze hun kind iets hebben meegegeven wat pijn doet. Dat er momenten waren waarop ze niet luisterden zoals ze hadden gewild. Dat ze reageerden vanuit hun eigen vermoeidheid, hun eigen oude pijn, hun eigen onmacht. Dat ze soms pas achteraf beseften wat hun kind eigenlijk nodig had. En ergens leeft dan de gedachte: als ik het maar goed genoeg doe, als ik maar bewust genoeg ben, als ik maar niets verkeerds zeg, dan blijft mijn k

Er is geen recept voor moeder zijn. Geen lijstje dat klopt, geen vaste vorm waarin liefde altijd goed wordt uitgedrukt. Dat wist ik misschien altijd al. Maar pas toen ik dieper begon te rusten in wat ik werkelijk ben, in die stille ruimte zonder verhaal, begon ik te voelen hoe diep die openheid ook het moederschap doordrenkt. Niet als methode, niet als zachte stijl, maar als het ontbreken van een vaste ik die weet wat goed is. Soms is er een duidelijke impuls om nabij te zijn

Je kinderen zijn nooit van jou geweest. En toch zijn ze bij je, dichtbij, in jouw veld van aandacht, in jouw armen, in jouw hart. Je hoeft hen niet te vormen. Je hoeft hen niet te begrijpen. Je hoeft hen niet te beschermen tegen alles wat het leven brengt. Want ook in jouw kinderen leeft het leven, even levend als in jou. Soms lijkt het alsof jij moet weten, alsof jij iets moet overbrengen, alsof jij moet zorgen dat het goedkomt. Maar wie ben jij, anders dan datzelfde bewustz

Wanneer mijn moeder zegt dat ze zich zorgen maakt over mijn kinderen, lijkt het op het eerste gezicht iets liefs. Zorgzaamheid. Liefde. Maar ergens wringt het. Iets schuurt diep vanbinnen. Want wat ik werkelijk hoor is niet: ik hou van ze. Wat ik hoor is: je doet het niet goed. Wat daaronder ligt is niet alleen irritatie of verzet, maar iets veel diepers. Een oud en doordringend gevoel van schuld. Alsof alle problemen die mijn kinderen ervaren uiteindelijk mijn verantwoordeli