Wanneer je geen idee hebt wat ‘goed opvoeden’ betekent

Er is geen recept voor moeder zijn. Geen lijstje dat klopt, geen vaste vorm waarin liefde altijd goed wordt uitgedrukt.

Dat wist ik misschien altijd al. Maar pas toen ik dieper begon te rusten in wat ik werkelijk ben, in die stille ruimte zonder verhaal, begon ik te voelen hoe diep die openheid ook het moederschap doordrenkt. Niet als methode, niet als zachte stijl, maar als het ontbreken van een vaste ik die weet wat goed is.

Soms is er een duidelijke impuls om nabij te zijn, zacht en voelend aanwezig. Soms komt er juist een scherp nee, een grens, een spiegel. En ik weet steeds minder of het klopt. Ik weet alleen of het stil is vanbinnen terwijl ik handel.

Soms vraag ik me af waar het moederschap eigenlijk vandaan beweegt.

En in dat niet-weten ligt meer rust dan in welk antwoord dan ook.

Wanneer die stilte er niet is en ik merk dat ik reageer vanuit een reflex, een oud patroon of een beeld van wat een goede moeder zou moeten zijn, dan voel ik dat ook. Niet als fout, maar als een uitnodiging om weer te zakken. Om niet te hoeven weten, maar opnieuw beschikbaar te worden voor wat zich werkelijk aandient.

Er zijn momenten dat mijn kinderen iets in mij raken wat nog niet ontspannen is. Dan wil ik sturen, fixen, controleren. Dan denk ik te weten wat ze nodig hebben.

Maar het leven herinnert me er steeds weer aan dat ik het niet hoef te weten. Dat wat ik ben groter is dan mijn persoonlijkheid, mijn emoties, mijn verhaal als moeder. En dat daarin de ruimte ontstaat waarin ook zij zichzelf mogen zijn, met hun eigen pijn, hun eigen weg, hun eigen timing.

Soms voelt het alsof ik faal. Omdat ik niet reageerde zoals ik achteraf gewild had. Of omdat ik iets toeliet waarvan ik nu twijfel of het liefdevol was.

En toch. Wanneer ik niets meer verdedig en niets meer probeer goed te praten, voel ik de stille aanwezigheid die niet oordeelt. Die geen versie van mij nodig heeft om goed te zijn. En die weet: ook dit hoort erbij.

Moederschap vanuit openheid betekent niet dat ik het weet. Het betekent dat ik beschikbaar ben voor wat zich nu aandient, niet voor wat ik dacht dat er zou moeten zijn.

En telkens wanneer ik weer terugzak in die stille bedding, beweegt het leven zich vanzelf. Dan komt er soms een zachte glimlach, een stil kijken, een heldere grens, een onverwachte omhelzing.

Geen techniek.

Geen opvoedstijl.

Alleen aanwezigheid die zichzelf leeft.

Precies zoals het nu verschijnt.