Wanneer openheid bescherming ontmoet

Er zijn van die momenten waarop het hart wijd openstaat. Zonder moeite. Er is verbinding, vertrouwen, een diepe ontspanning in het moment. Ik zie de liefde in de ander en voel hoe moeiteloos samenzijn kan zijn. Alsof ik even kan rusten in wat er is, zonder iets vast te hoeven houden.

En dan, soms onverwacht, wordt er iets getriggerd. Een lichte alertheid. Een spanning in de borst. Een fluistering: weet je zeker dat dit klopt? Wat als het toch anders blijkt te zijn?

Ik wil zo graag vertrouwen. Ik wil rusten in wat zich aandient. Maar ergens in mij leeft ook een waakzaamheid. Een subtiele beweging van terugtrekking. Een deel dat zich niet zomaar overgeeft.

Hoe kan ik me tegelijk zo open voelen en toch wantrouwen ervaren?

Als ik stil word en eerlijk kijk, voel ik dat dit oud is. Een herinnering aan momenten waarin het ene werd gezegd en later het andere werd gedaan. Waarin ik iets geloofde en gaandeweg merkte dat het niet klopte. Dat ik zo hard iemand nodig had en er niemand kwam.

Het waren vaak geen grote drama's. Eerder die kleine verwarrende momenten. Beloften die ineens ontkend werden. Blikken, opmerkingen, stiltes waarin ik mezelf begon te verliezen. Niet zozeer het vertrouwen in de ander raakte beschadigd, maar het vertrouwen in mijn eigen voelen begon te wankelen. Alsof het kompas in mij begon te schuiven.

En toch ben ik nooit echt gestopt met open zijn. Iets in mij bleef reiken. Bleef geloven in het goede. Bleef liefde zien.

Maar nu zie ik ook dat die openheid niet altijd helemaal vrij was. Soms zat er heel subtiel een hoop onder. Dat als ik maar zacht bleef, niet te veel was, niet moeilijk deed, de ander misschien zou blijven.

Wanneer ik dat zie verschijnt er een beeld van een klein meisje. Zo open, zo beschikbaar. Ze wilde erbij horen, gezien worden. En gaandeweg leerde ze dat openheid niet altijd veilig voelde.

Dus werd ze voorzichtig. Niet om zich af te sluiten, maar om heel te blijven.

Als ik bij haar blijf, zakt er iets. Ik hoef haar niet te veranderen, niet op te lossen. Ik kan gewoon even bij haar zijn. Bij dat deel dat mij alleen maar probeert te beschermen.

En in dat aanwezig zijn merk ik iets eenvoudigs: de beweging van wantrouwen hoeft niet weg. Ze mag er zijn. Precies zoals ze is.

Misschien herken je dit ook. Dat verlangen om te vertrouwen en tegelijk die subtiele beweging van bescherming. Misschien twijfel jij soms ook aan je eigen voelen. Misschien mag je vandaag gewoon even blijven bij dat deel in jou dat nog waakzaam is. Niet om het te veranderen, maar om het te zien. Erbij te zijn.

En als je blijft, heel even, zonder iets te willen oplossen, kan er soms iets verzachten. Niet per se het gevoel zelf, maar de greep eromheen.

Wat overblijft is stiller. Ruimer.

Alsof er altijd al iets was dat keek. Dat droeg.

Dat niet meeging in het verhaal.

Een openheid waarin zowel vertrouwen als bescherming mogen verschijnen.

Misschien is dat wel de werkelijke veiligheid.

Niet dat bescherming verdwijnt,

maar dat niets meer buiten die openheid hoeft te vallen.